Huzurumun kaybolduğu şu lanet günlerdeyim.
Sona yaklaşmak bu olsa gerek.
Hergün bir adım daha...
Bedenimin sabrına hayranım,
Ruhum feryatlar içinde,
Can çekişmelerim son bulmak bilmiyor!
Her kafadan bir ses çıkıyor, yine ve yine...
En başa sardım.
Her daim yepyeni desem de...
Son hep baki kalıyor ne yazık ki!!!
Sonu bile bile adım atıyorum.
Fakat artık yapmayacağım bunu!
Sonunu bildiğim yola gideceğim artık!
En azından kötüyse, hazırım.
İyiyse, hazırım.
Sonuçta, yolun sonunu biliyorum.
Olasılık hesaplarım yine fos çıktı.
Annem derdi "şanslı kızım benim.."
Babam derdi "kızım bizim şansımız yok,şansına güvenme..."
Gel gelelim ben de şans oyununa yer iken, yer verdim.
Yanlışlarla doldu bu yolum,
Şans şans şans,
Yanılgı payına yer bırakmadan yaşayan ben,
Şansı önüme koyup, belki dedim...
Aptallık ya bu!
Aptallığımla oturdum yine.
Bir hikayenin daha sonuna geldim.
Artık hata yok!
Süreç azaldı,
Ruh bedenden çıkmak için yakarışta.
Bu son adım,
Bu son yol,
Son kapı,
Hayatıma artık olasılık hesabına yer vermeyeceğim!!!
Orta yolu bulamayan ben!
Kendimi şaşıran yine ben!
Sonum taşa takılıp yuvarlandıysa,
Balçığa saplanıp, yeniden çıkadabilir!
Yeni güne, yeni bir başlangıç lazım.
Yeni bir karanlığa merhaba zamanı.
Ruhumu karanlığa teslim etme zamanı.
Aydınlığın son bulduğu şu günde,
Herkesi gömüyorum!
İlk etapta kendimle başladım işe.
Hepiniz için yaptım bunu.
Ben bana yeterim!
Haydi artık dağılın!
Herkes kendi yoluna!
Benden uzak, aydınlığınıza gömülme zamanı.
Nasihatlerinizi cebinize koyup, defolun lütfen!
Sizi dinleyecek kulaklar yok artık.
Konuşacak dil yok,
Size tahammül edecek, gözlerden eser kalmadı artık.
Uzatmayın artık ne olur!!!
Göçebenin yola çıkma zamanı geldi...
#HOŞçaKALIN sevgili insanCIKLAR#
