Hava yağmurlu, artık sonbahar geldi. Yaz geldi ve gitti... Hayat bu değil mi biri geliyor ve gidiyor..Bu tıpkı başlangıç ve bitiş gibi... Doğuş ve ölüm gibi...
Her şeye bir adım yakın ve bir adım uzağız...Özlem duysak da susuyoruz,kırılsak da sessizleşiyoruz. Herşeye anlam yüklediğimiz kadar basitleştirebiliyoruz. Hatalıysak da haklı olmaya çalışacak kadar yüzsüzleşiyoruz. Suçlu olmasak da günah keçisi olmaya hazırlıyoruz kendimizi.
Hep başkaları daha önemli dediğimiz kadar içimizde boğuluyoruz. Tıpkı kralın kendini üstün görerek tahtını kölelere taşıttığı gibi... O kral o köleleri hiç görmeyecek. Onların acısını ya da açlığını umursamayacak. Bir umuttu sendeki de!!!
Belki birgün seninle gurur duyarlar. Belki birgün iyi ki varsın derlerdi. İşte senin bütün çaban buydu. Onlar hiç görmedi, görmeyecekte!! O küçücük yüreğin her gittiğinde tekrar tekrar sıkıştı. Her defasında sana olan kinleri,nefretleri,küçümsemeleri,seni hiçe saymaları seni yok etti. Ama ne sen ne de onlar bunu hiç görmedi belki de göremeyeceksiniz.
Hayat bu denli basit. Birileri hep birilerini suçlar. Birileri birileri için kendini feda eder ama o birileri bunu hiç görmez!!! Biliyor musun ne zaman görecekler? Bu seni incitmesin! Sendeki o küçücük yüreğe, sığdırdığın o dünyandan bütün o burukluğu,o takdir edilmeyi,o sevilmeyi bıraktığın gün ve o küçücük yüreğine maddiyatı inşaa ettiğin gün ! Evet işte o gün teşekkürler! iyi ki varsın,seninle gurur duyuyoruz diyecekler! İşte hepsi bu kadar basit. Hayat bir toprak parçası yaşarken inşa ediyoruz, Ölürken de altına giriyoruz!
