#KUM SAATİ#

Desteğe köstek olunur
Huzura düşman buyrulur.
Aileye pislik bulaşır
Huzur namerde verilir
Soğuk bir ölüm fısıltısı inlerken,
Camlar sisle kaplanır.
Soluk kesildikçe,
Gerçek imana gelir.
Sessizliğini koruyan vicdan söze dahil olur,
Oysa iş işten geçmiştir.
Gölgelidir gelecek.
Yarın dan haber yoktur.
Uğultuludur ölüm perdesi.
Beden diri iken,
Ruh dağılmıştır geniş zamana.
Kayıp bir yarın için çırpınır göçmen kuşları.
Yol güzergahı yoktur.
Şimdi havalar her yerde soğuk,
Gidilecek ne bir yol,
Ne bir yordam vardır....

Yorgun düşmüş kanatlar,
Boşa çırpılan kanatlar...
Şimdi her şey sonsuz uçurum.
Yolu kesip atmalı,
Kanatları koparmalı,
Adapte olma zamanı.
Pisliğe akmalı
Derine işlemeli.
Nefret kaynamalı...
Ve volkanik bir yanardağ gibi püskürme zamanı.

Zamana dair her şey,
Boşluğa akan kumlardan ibaret.
Bir kum tanesi ile başlayan bir sabır...
Sonsuz kum kütlelerine haps oldu şimdi.
Sessizce Boşluğa akmalı.
Akıp sonsuza karışmalı.

#ÖLÜ NEFESLER#

Ölüm melekleri ile bir akşam yemeğiydi
Zifiri karanlık bir ruha refak zamanıydı
Zifti andıran vücutlar...
Soluk alınamayan bir gece
Nefret kokan kelimeler
Buğulu bakan gözler
Kırgındı yaşlar
Hüsran doluydu gökyüzü
Hıçkıra hıçkıra ağladı
Oysa hatalı tamamen gökyüzüydü
Toprağı örtememişti.
Toprak nefret doluydu,
Ancak ne kadar öfkesini dile getirebilirdi ki!
Susmak gerekirdi.
Sonuçta anlaşılmak zor olmamalıydı.
Zaten hatalar telafi edilmeye maruz kaldıysa,
Gereği yoktu kelimenin, cümlenin...

Sessiz bir sis bulutuydu hayat
Gölge dansıyla canlanırdı
Şimdi aynada bakan gözlere küsme zamanı
Ört aynayı,
Kapat gözlerini
Hayaller ara sokaklara gizlendi
Umutlar karanlığa karıştı.
Sessizce sar bugünü.
Dünler arafa girdi.
Gerçek karmaşık.
Hayaller aptallar içindir.
Umutlar ise sadece...

#VAKİT NAKİT Mİ?#

Vakit nakittir dediler
Zaman sadece bana dedi
Akrep ve yelkovan ayaklandı
İtirazları vardı...
Bu kabul edilir gibi değildi
Sonsuzluğun hüküm sürdüğü topraklarda,
Zaman kavramının olması trajediden ibaretti.
Üzgündü kum saati,
Huzursuzdu dünya yı saran adam.
Fakat zaman tek laf etti, bana dedi...
Sonsuzluk anlamını yitirmeye başlamıştı.
Anlamını yitiren yelkovan ve akrep hiçliğe karışmıştı.
Dünya dönmeye,
Göçler yaşanmaya devam etti,
Bereket tanrıçası isyan etti
Buzullar eridi...
Tükenmişti dünya,
Zaman algısı dünya yı tüketmişti.
Zaman, hatasını anlamaya başlamıştı...
Ancak süreç inişe geçmişti.
Çırpınmaya gerek kalmamıştı.

Dünya toz bulutu haline gelmeye yüz tutmuştu.
Her şey geriye sarmaya hazırlanıyorken,
Dünya yı saran adam, zamanı çoktan dışlamıştı.
Zaman ise, 'özür dilemekten öteye gidememişti'.
Zaman algısı koca bir harabe oluşturmuştu.
Zamanın tekrar yok sayılmasının bir anlamı kalmamıştı.
Her şey çoktan yok oluş sürecine girmişti.
Zaman şimdi kendisiyle değer kazanıyordu.
Ancak tek başına boşluktan ibaretti.
Vakit nakittir derler,
Ancak değersiz zamanınızı hiçe saydığınız anlarda,
Hiçe saydığınız nesnelere geri dönülmesi imkansız bir yola girmiş bulunmaktasınız.