Sonbahar başlangıcı içimi gıdıklıyor. Bu bir sonbahar çocuğu olduğum için olmalı. Adeta huzurla doluyorum. Tabi bunu hüzünlü kılan şeylerde var. Şeylerden nefret ediyorum..
Sevgilim iş buldu,benden tam tamına 7 saatlik bir mesafede. Ah tabi ki hafta da bir benim olduğum şehre yüksek lisans dersleri için geliyor. Buna da şükür. Ya gelmeseydi? Her şey daha zor olurdu. Eminim çoğu insan uzaktan ilişki yürütmeye ters bakıyordur. Hatta bunu saçma bulanlarımız da vardır. Bunlardan biri de bir zamanlar 'BEN'dim. Fakat kendinizi duygusal akımın içinde bulduğunuzda, işlerin dile getirdiğiniz kadar kolay olmadığı görüyorsunuz.
Yinede her şey yolunda lafını hep kendime tekrar ediyorum. Zaten insanoğlu her şeyi tekrar ederek yoluna sokmuyor mu? ya sözlü ya da eylemle yoluna giriyor. Öyle değil mi? Acıyı da tekrar tekrar yaşıyoruz, mutluluğu da... Fakat her seferinde hiç yaşamamışız gibi 'hadi yola devam' diyoruz. Bunu diyebildiğimiz sürece her şey daha anlamlı oluyor.
Ben hayatın her sahnesinin tekrardan ibaret olduğunu düşünenlerdenim. Neden mi? Anaokuluna başladım... Yeni ortam,yeni arkadaşlar,bir öğretici, en önemlisi de hiç bitmeyen merak duygum..
İlkokula başladım....Yeni ortam,yeni arkadaşlar,bir öğretici, en önemlisi de hiç bitmeyen merak duygum..
Ortaokula başladım.........
Ve üniversiteyi bitirdim. Ne mi oldu yine aynı şekilde bu döngü devam etti. Her zaman hayatımızda bir jokerimiz,bir asımız,bir sineğimiz,bir valemiz vardır.....
Her sene yani her yeni başlangıçta yeni bir hayat size sunulur. Ölümden bahsetmiyorum. Yeni bir şehir demek benim için her zaman yeni bir dünya olmuştur. Sanırım ben her şeye çok fazla anlam yükleyenlerdenim. Hayat yüklediğimiz anlamlar kadar güzeldir.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder