Zemin param parça
Sonsuz bir boşluğa doğru kaymaya başladı
Yine başa sardı,
Bütün yalanlar, gerçeğe tekabül etti
Nefes alamadan sadece yaşıyorum
Kendim dışında her şey yer değiştiriyor.
Gerçeğin benliğine muhtacım.
Suskunluğun infazına ramak kaldı.
Yine de celladı bekliyorum.
Sadece ben bende değilim,
Herkes her yerde,
Her şey dağıldı yine.
Bütün bir dünya parçalara bölündü,
Söylenecek hiçbir şey kalmadı.
Yalana, yanlışa, rolcülere...
Demoloji yapanlara inat nefes almadan adım atıyorum.
Şimdi ya evet ya hayır.
Sonsuz bir uçurumun başında sallanıyorum.
Kendi celladım oldum.
Ve yine ben kendi pimimi çekmeye hazırım.
Yorgun bir hüzün perisine inat,
Arsızca çırpınan bir orospu misali hayat,
Bu hayat kaygısı ama benle ama bensiz
Sadece bir cümleye sığabilir nitelikte.
Benli cümleler yok artık,
Kalan varan bir misali,
Bitmişlik sıfırın başlangıcıydı sadece.
Ve şimdi eksilme zamanı.
Eksi 1'den başladım bugün..
Oysa insan yaşadıkça çoğalır derdi aneannem,
Şimdi anlıyorum ki,
İnsancıklar çoğaldıkça 'yaşadıkça çoğalır' kelimesi hiçliğe karışıyor.
Bu kelimeyi bende canlı tutan bir şey var;
Hiçlik duygusu!!!
Belirsiz bir evren de çırpınan bir akbabaya inat
Karada yaşamaya zorlanan bir balık misaliydi...
Şimdi şimdi bomboş bir bardak...
Köşede biriken can kırıklığına inat,
Paramparça bir avuç...
Sisli perdeye inat,
Akmaya direnen gözyaşlarıyla...
Yaşanan piç bir duygu her şey.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder