Sessizliğin bekaretini bozduğu bugünlerde,
Suskunluğa yenik düşmüş bir bakireydi
Hepsi bundan ibaretti
Hüzün kokan bir odada olmuştu herşey
Şimdi ise başa sarmaktan bıkmış bir orospuydu
Artık bitmişti,
Bütün bir dünya yok olmuştu
Şimdi karanlığa gömülmek,
Gölgelere sığınmak daha huzurluydu.
Utancın yerini arsızlığa bıraktığı insancıklardan usanmıştı,
Şimdi sadece durmak,
Konuşmadan anlaşılmak,
Çaba harcamadan adım atmak istiyordu.
Ödediği bedellerin hepsi boşluktan atılmıştı,
Geriye sarsılmış bir yıldız kalmıştı
O da sönmek üzere olan bir mumdu
Kendinden geriye kalan bir karabasandı
Ruh arafa sığınmıştı
Ne bir ileri Ne bir geriydi,
İp boynunda celladını bekleyen bir katildi,
Giyotine vurulmadan önce ,
Tek isteği bir duble olmuştu.
Ne trajedi ama !
Hiçliğin hiçliğiyle var olmuştu,
Kısasa kısas demişti,
Hep tamam demişti,
Yamalara inat bütünleştirmişti.
Fakat hepsi bir İSten ibaretti
Yanan ateş ile yok olmuştu.
Sayıklamacaydı bütün bir evren
Sesli sessiz bir trajedi perdesindeydi,
Sonsuz karanlığa girmeye hazırlanıyordu.
Kendinden geriye kalan tek şey,
Dorian Grey misali bir canavardı.
İnsanlığı geride kalan bir bedendi bu,
Son kez demişti,
Fakat çatlak aynadan süzülenlerle...
Bu artık anlamsız bir kelime haline gelmişti.
Sonu sonsuza bağlanmıştı.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder