Gözleri gölgeliydi,
Artık bedeni boş bir çuvaldan farksızdı.
Bunu anlamak 15 dk mı aldı.
Cansızca kollarımdaki bedeni bir boşluğa düşmeme neden oldu.
Sessizleşmişti her şey,
Enerji atmosferim sarsılmıştı.
Kollarıma doğru son kez adım atışı,
Gölgesiz bir heyecandan ibaretti.
Karanlığın soğukluğu onu çoktan almıştı.
O, benim için ;dengesizliğin içinde bir dengeydi.
Bir başka karanlık boyuta ilerleyişi çok öncedendi.
Fakat sadece geçiş kapısında oyalanışı,beni avutmuştu.
Boş bir umut içinde süzülmeme izin verilmişti.
Umut gölgeyi var eden başka bir saçmalıktı.
Şimdi umutsuz ve huzurluyum.
Yaşanan her şey bir ikilemden ibaret.
Denge diye inleyen,
Düzen çığlığı atan her insancık embriyoları,
Şimdilerde boş bir havuzda süzülmeye devam ediyorlar.
Ziftin içinde kayboluşlarını izlemek bana huzur veriyor.
Onlar suda olduklarına inandıkça,
Mutlu olduklarını dile getirip,
Var olmayan şeylerden bahsedişleri...
Kendime getiriyor beni.
Gerçeklik algımın değiştiği doğru.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder