yorgunluklarım var benim
umutsuzluklarım ceplerimde
adım adım boşluğa yürüyorum
havada asılı kalan bir kuklayım
önümde karanlık uzun bir yol var
ışık yok sonunda
yürümek zorunda kaldığım sonsuz bir yol
her adımda, takılıp düştüğüm taşlara inat; kalkıyorum
yara bere içinde yola devam ediyorum
benim belkilerim kaldı
belki diyorum...
bugün karanlığa beyaz bir çarşaf giydirdim
her şey değişti sanki
sahi değişir mi böyle..?**
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder