inancını yitirmiş birine umuttan bahsetmek..

adım attıkça sen uzaklaştın
elimi uzattım, kayboldun
aradım seni, günlerce... ömürlerce...kayıptın

yıkıldım, bomboş kaldım...sensizdim
belkide beni bulsaydın, büyürdüm.... büyütürdüm bizi..
sen kayıpları bulamadın, ben karanlıklarda kaldım...
hiçleştik... bomboş kaldık..
sen benle, ben senle olamadık..

günlerce seni sordum....
yürüdükçe anılar canlandı..
dayanamadım, dizlerim titredi...düştüm..
gözyaşlarım aktı..
özledim seni..
gitmek bu kadar kolay mıydı?

nasılda bu kadar sessizleşiyordu insan
nasılda hissizleşiyordu böyle?
nasılda ruhsuzlaşıyordu...

aynadaki kim diyordu bana?
bu yüz neden bu kadar mutsuz diyordu?
hiç mi gülümsemedin sen diyordu?
seni mutlu eden hiç anın var mı diye soruyordu?

ona verebilecek cevap yoktu
kırgınlıklar,mutsuzluklar,hayaller....
kim anlatabilirdi ki ...
susmak tek cevaptı ona
onunda tek cevabı susmaktı
zaten konuşmaya mecali yoktu
yorgundu... yürek yorgunuydu
bıkmıştı...korkudan ziyade inancı kalmamıştı..
inancını yitirmiş birine umuttan bahsetmek anlamsızdı..