ÇöpLük

Bugün evden çıkarken, tekliğimi hissedip eve geri girdim
Aynı ruh halim beni, ayakkabılarımı giymeye zorladı
Korktum, kendimden korktum
Nasıl da kolay alışıyoruz her duruma

Her günüme ait yeni bir kişilik özelliği
Her günüme, yepyeni bir kişilik bozukluğu
Eskiden taş,kağıt,makas vardı..
Şimdi ise her yola yeni bir duvar çıkıyor
Her adıma yepyeni bir tuzak çıkıyor

İnsan benliği ile başbaşa kaldığı zamanlarda
Her olasılık, hakikatleşiyor
Olasılık çaprazında kalan her şey olurlaşıyor
İmkansız kavramı silik bir hece gibi
Olmaz diye bir şey kalmıyor
En kötü denilen şeker kıvamı misali
Oldu bitti işte

Bugüne bugün taptığım saçlarımı kırptım
İtiraf ediyorum ki, sinirlendikçe saçlarımı kırpıyorum
Bu yüzden kendimden de korkuyorum
İnsan taptığı nesneyi hiçe sayıyor ise...
Hiç önemsemediğine ne yapıyor o zaman?
Önemsendi, hiçleşti.
Silikleşti, çöpleşti
Önemsenmedi...
Sustu,
Pustu,
Güldü,
Geçti,
SİLDİ...
Korkma cengaver,ölümün ecele faydası yok.