Her günüm bir önceki ile aynılaştı.
Sabahlarım, geceye karıştı.
Geceler, sonsuz karanlığa...
Uyumak göz sancısına iyi geliyormuş da,
Beyin sancısına işkence imiş!
Uyumaktan korkar oluyor insan,
Uyanık iken uyuşukluk hissi olsa da,
Uyurken her şey daha kanlı canlı.
Bu bir işkence,
Ne zaman bitecek bu!
Bıkkınım kendime,
Bıkkınım bu hayata,
Her uyandığım güne bir eksi ile başlıyorum.
Her uyuduğum gece bir kırık camla kapatıyorum gözlerimi.
Artık olduramıyorum.
Çok zorluyorum benliğimi,
Bu boşluğa yürümek gibi,
Karanlığa alışmış kayıp bir ruh bendeki,
Çırpınışlar sona ermiş durumda.
Dinginim...
Ve artık daha çok isteksizim...
Sonun başlangıcı uzak olmamalı!!!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder