Hayat çaresizlik oyunu...
Sen yerden kalkmaya çalıştıkça,
Bir çelme daha takıyor.
Elini uzatıyor gibi görünüyor,
Sen adım attığın an elini geri çekiyor.
Gel diyor,
Gidiyorsun! defol diyor,
Yolluyor seni.
Kendini gösteriyor!
Güzel bir fragman izletiyor sana,
Kötü olan her şeyi kırpıyor...
Kendini kandırmaya o kadar heveslisin ki,
Evet yine kandırıyor seni,
Sen adım atıyorsun tekrar ona...
Bu fragmandaki tek güzel şey,
Gözlerin yaşlarla doluyken bile,
Gülümsemeni bozmaman oluyor.
Hayat durmuyor,
Tekrar bir çaresizliğin eşiğine sürüklüyor seni,
Durmuyor, o durmaktan nefret eder.
Bu sefer, seni sana düşman ediyor.
Kendinden nefret ettiriyor.
Sahteliklere sırtını dönen sen,
Bu sefer onlardan medet umar oluyorsun...
Hayat, kahpeliğin maskelerini birbir gösteriyor.
Yine de nafile.
İnanmak isteyen insana,
Hangi maskeyle gidersen git yinede inanacaktır.
Hayat bu dersin sonunda,
Gelir gider her şey dersin,
Sineye çekmek kolay gibidir.
İnsan kendine küstümü,
Her yer artık cehennemdir.
Huzur sonsuz karanlıkta boğulmuştur.
Mutluluk kendini kapatmıştır.
Ruh bedenden ayrılıncaya kadar, saklanmıştır.
Bir maskede sana uzatır,
Sadece gülümse der,
Bir sahte gülen suratta benden sana gelsin der...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder