#ÖFKE NÖBETİ#

Her şey bir öfkeye yol açar oldu

Kendim ile konuşamadığım,
Konuşmaya korktuğum,

Her söylediğim kelimenin tuzak dolu olması,

Bana ağır mal oldu.

Susmayı, 

Dilimi tutmayı,

Lal olmayı öğrenemedim gitti.

Bıkkınlığın arifesine ramak kalmıştı yaaa

Ramak falan değil.... 

Dibine vurdum

Bir kendime engel olsam,

En çok da kızgınlığım kendime...

Hayatıma karşı olan bütün müdahalelere susar oldum.

Kendime kızgınlığım,

Asıl öfkem kendime,

Kendimi bu soktuğum mağduriyete serzenişim.

Okyanusun ortasında, 

Topladığım balıklar için, ödediğim para kadar saçma her şey.

Kendime bir zindan inşa ettim.

İçinde nefes alamadığım,

Beti benzi atmış duvarlı odalar

Kapkaranlık, ışıksız...

Tozlu her yer...

Yönümü seçemez haldeyim.

Tam oldu derken,

Bir deprem daha.

Bir yanılgı daha.

Bu boşa aldanışlarım,

Hep beynimin med cezirlerinden

Öğrenemedim bir türlü, tek yönlü gidişi...

Anlayamadım bir türlü, 

Bu hayatta tek dostumun,  bir kağıt parçası olduğunu.

Anlasam bile, algı seviyem şu ara çok düştü.

Aklımın odaları kilitli artık.

Açmaya korkar haldeyim...

Aptal olmak için çok geciktim.

Akıllı olmak için, yanlış sahnedeyim.

Bu süreç tam bir kaos....

Bildiğim tek şey var,

Fırtına ya sayılı günler kaldı....