Huzur kayıp,
Gece gündüze gizlenmiş
Gündüz geceye mahkum.
Kayıplar vermeye devam ediyorum.
Manevi kayıplarım var.
Gittikçe insanlığımı kaybediyorum.
İnsanlığa dair tek şey öfke olarak tohumlanıyor.
İnsancık yine yaptı yapacağını,
İki kuruşluk insan için,1 tl değeri insanı heba etti.
Toplumsal bir algıdır bu dostum.
Sen yanındakini saymazsan,
O da seni saymaz.
Çevremde değerini yerle bir eden,
Saygınlığını düşüren insancıklar var.
Artık kimseye etmem şikayet,
Susma zamanı geldi.
İçimde kopan fırtınalara inat,
Sessizliğimi bozmayacağım.
Er ya da geç hakikat tokat gibi çarpacak.
Her kaybettiğine üzülme,
Aldığın bir ödül olacaktır sonunda.
Seni bugüne kadar,
Bir yerlere getiren senin inancındı.
Şimdi ise başkasının inancından medet umma!
Unutma ki herkes kendi kadar insandır.
Ve anla ki, Menfaat bitti mi pazarlık biter.
Tek tırmandıysan dağı
Tek çıktıysan yokuşu
Artık kimsenin itmesini beklememelisin!
Sana senden başka dost kalmamış ise,
Kaybedemeyeceğin bir nesne ile yola koyul.
Seni saymayanlar ile yola devam etme!
Durup sorgula,
Ve boşa zaman kaybetme!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder