Bir buhran kasırgası daha,
Önünde, arkasında ne varsa alıp gidiyor yine
Mevsimsiz düşüyor yine yapraklar.
Meyveler olmadan çürüyor...
Toprak benliğini unuttu.
Aldığı her nesneyi, enerjiyi sündürür oldu.
Çok suya bulandı yine,
Sonu bu ya, Çamura bulandı şimdi arazi.
Gecikti hasat zamanı.
Zamanın içinde bile bir zamansızlık süzüyor.
Bire bin öğüt eder haldeyiz,
Balıklar suda boğuluyor artık.
İnsan toprağında nefes alamaz halde.
Ölüler mezarda çürüyemez oldu.
Şimdi evler toz bulutunda gizli,
Binalar gecede saklı,
Ağaçlar üzgün yatıyorlar, boylu boyunca.
Şimdi artık, su yatakları bomboş.
Hayvanlar bile çıplak,
Kanlı canlı deriler askılarda geziyor.
Beyinleri kanlı canlı yenenleri bile var...
Bir zombi dünya kasırgası bu.
Az beyin, çokça şiddet.
Yabanileşen bir hayat akımı bu!
Her şey insanın isteği ile varoluyor.
Sadece şiddete açılan bir özgürlük bu.
Köşesinde kitap okuyan, karanlık da
Sokak ortasında, deri yüzenler aydınlık da.
Şimdi gel de bana de ki;
Neden gecikti bu yaz?
Neden meyveler hızlı çürüyor?
Neden bu yıl çiçekler hızlı açtı?
Dünya bu, yansıması neyse o da onu veriyor!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder