Sendeki sessizliğin hüzünlü öyküsü
Tamda bu nokta da yanımdan yürüyorsun.
Ama sen yetersizsin,
Cesur göründüğün su götürmez bir gerçek.
Ancak sen tanıdığım en korkak insancıksın.
Kimliklere büründüğünü görüyorum,
Korkularınla başa çıkman zor, farkındayım...
Korkma yalnız değilsin.
Yalınlığın ne olduğu hakkında en ufak bir fikrin yok çocuk.
Küstün değil mi yine!
Geceye inat, günlerce yatağa bağladın kendini.
Olmadı, bak olmuyor!
Görmüyor musun???
Ne bu çırpınış, sen kuş musun?
Aferin sana rol kesmeye devam et!
Belki bir gün insan sandığın insancıklar, seni insan gibi görür.
Sessiz oturmak bir sanattır,
Sen gördüğüm en baba sanatsın breee!
Susmaktan öleceğimi bilsem, daha da bir söz söylemem!
Bende insanım ya hani, Sözcüklerin bittiği yerdeyim...
Nefes almaya geldim demiştin ya,
Beklenti ya bu, üşütür insanı!
Beklenti öldürür insanlığı.
Şimdi sus da, çak şu kibriti!
Ne sen masumsun, ne de onlar...
Sona doğru ilerliyor gibisin, cesurca!
Durma, yap artık.
Sona gelmenin de bir şerefi var.
Yıllar boyu süren şerefsizliğin unutulur belki de.
Kadınlığını, erkekliğini geriye bırakmaya koy sen,
İş işten geçti yine!
Bomboşsun ya işte.
Yine kendi kendine baka koy sen,
Koy bir kahve, söylenmeye devam et.
Söylenme sanatına bir düzenleme getirdin ya,
Ölsem de unutmam seni...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder