#Sarhoşluğumuzun En Nadide Zamanlarındayız#

Hoenir  yemin etti Şimdi ise konuşmaya korkuyor...
Her ağzını açtığında, Dudakları alev alıyor.
Korkarım bu şekilde kendi kendini ölüme sürükleyecek...
Şimdilik en iyi dediğimiz  bir tercih hakkımız yok,
Ancak loki bizi kendine çekti...
Thor korktu, gözleri kapalıydı...
Çektiğimiz acıları görmek istemediğini söyledi.
Sonsuza dek lanetliyoruz thor'u...

Kendimize söz verdik; Düşen her cam kırığımıza, bir derin yara armağan edeceğiz.
Biriktirdik içimizde, pandora'nın kutusu yanıbaşımızda...
Açıldığı an lanetlenecek dünya, alev alacak nesneler var.
Bekliyoruz Medusa'yı, karanlık çöktüğünde uyanacaklar...
Biliyoruz ki toplayacaksın ne varsa, ne yoksa...
Düzeni sağlamayı denedik, ama bazen kuş olmak için kanat yetmiyor!
Thor! Hatırlıyor musun ?
Gökyüzü ağlıyordu, büyük deprem olduğunda...
Şimdi kapıda bekliyor Norn, kaderimizi yazdığını iddaa ediyor!
Nasıl bir hayal kırıklığısın sen! sen ki hala skirnir'i ayartıp haber yollatıyorsun!
Saygınlık demek nedir bilir misin?

Kapattık gözlerimizi,
Gemimiz kalbimiz, Kalbimiz nereye giderse orada sefalet çekeceğiz.
Gemimiz sarsıldıkça, ölümler olacak.
Her düşen nesnenin bir yedeği olmayacak...
Sonsuzluk okyanusun da sirene'ler şarkılar söylerken;
Yapabileceğimiz tek şey, kendimizi direklerimize bağlamak olacak.
Girdaba girdiğimizde, sonsuz dünya bizi kucaklayacak.
Hel bizi sonsuz evini açtığında, Thor ateşler içinde yanacak.
Freyja yasımızı tutacak...
Korkma aşkım, her alem bizi kavuşturacak.
En çok da Hlin bizleri teselli etti.
Ama taptığım tek tanrı, Loki!
freyja şahidim ki, beni benden daha iyi tanır loki!
Odin şahidim ki, yeryüzünde nesnelerin düzenini bir tek ben değiştiririm.

Mani gözlerimizi gerçekliğe, kapatırken ;
Sonsuz bir alem açar bize Lofn.
Kalbi olmayan bir tanrıya, ne anlatabiliriz ki!
Bizim kalbimiz yok, Medusa sonsuz özğürlüğü sunarken ; sattığımız nesnelerden biriydi.
Kapattık gemi kapılarını,
Demirler yukarı çekildi, Tek ses thor'un çekiç sesi oldu....

Şimdi anlıyorsun ya thor!
Sana hiç ihtiyaç olmadı...
Bizler  kör iken, gözlerim yok demiştin!
Bizler duymuyoruz dediğimizde, bende duyamıyorum demiştin!
Bizler dünya'yı saramadığımızda, Gücüm yetersiz; ben de saramam demiştin...

Şimdi ateşler içinde yanıyoruz...
Acı yok artık, bu ateş ki; Bizi dünya'ya yeniden getirdi!
Sonsuzluğuna teşekkür ederiz Loki!
O ateş ki, bizleri anka kuşu misali; yeniden dünya'ya getirdi.
Şimdi bu ateş ile, bütün okyanusu yakabilirim!
Bütün bedenimiz ağrılar içinde floki!
Nasıl sarmalı alev alan bir yarayı?

Gölgeler alemine sürüklenen, sirene'ler ile birlikte,
Sarhoşluğumuzun en nadide zamanlarındayız belli ki,
Henüz kasap, bıçağı çıkarmadı.
Ne kasap suçlu, ne de koyunlar.
Loki uyarmıştı, karanlık sefaleti emerken...
Gözlerimiz hiçliği çekerken, nefesimiz kesilmişti!
Korkunun ecele faydası yoktu.
Ya demir ile gömüleceğiz, ya da ateş bedeni sararken....