Bunu yapma! Bunu yazma! Aman dur, bak sonra herkes ne düşünür.....derken her şey sarpa sardı değil mi?
Ne oldu? Hani nerede o umursadığın insanlar? Emin ol kimse senin hayatını düşünmüyor.
Sadece ne kadar acı çektiğini merak ediyorlar. Hepsi bu. Bazı insanlar umutsuzluklarımızla, kırgınlıklarımızla, çaresizliklerimizle mutlu olurlar...
Hayat bu denli basitleşebiliyorsa, sende kendin için basitleştir. Kimseyi alma dünyana.
İnan sana bir adım yakın olan, sana en büyük zararı veriyor.. Özellikle sana gülümseyenden kork. Neden mi? Çünkü ona her şeyini anlatacağın hissine kapılırsın. Anlatınca ne mi olur? Kimsenin kırmadığı,kimsenin incitemediği kadar incitir seni.. Paramparça bırakır seni... Kendini toparlaman o kadar uzun zaman alır ki! Sen uyandığında hayat durmuş olur...
Bu saatten sonra istesen de sana gülümseyene dönemezsin. Kaçarsın. Hayat işte bu kadar basit...
Ders alacağım diye de hataya düşmekten korkma ama! Çünkü mutlu olmak istiyorsan, üzülmeyi de göze almalısın.
Ne yazık ki bu olmuyor öyle değil mi? üzülmemek için hep bize biçilen hayatla yetiniyoruz.
Kimseyi düşünmemeyi öğrenmek gerekiyor. Bunu yapabildiğimizde gerçekten mutlu olmuş olacağız. Bencil olmayı öğrenmemiz gerekiyor.
Çocukken hep paylaşmayı, empati kurmayı öğrettiler.. Ne yazık ki hayat böyle devam etmiyor! Büyüdüğümüzde her şeyini paylaşanı alıp kullanıp,çöpe atıyorlar.. Empati kuranlarımız ise, kendini o kadar kaptırıyor ki; kendisini artık düşünemez hale geliyor..
Umarım bugün birileri empati kurmadan, paylaşmadan birgün geçirmiştir. Bencil olmalı insan, AZıcık kendimiz için mutlu olmayı öğrenelim.
Bunu artık haketmedik mi??
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder