Ne kadar zayıf yaratıklarız. Küçücük bir sevgi kırıntısıyla yakıp kül ediyoruz bütün benliğimizi. Oysa durup baksak, yaptığımız hiç de mantıklı değil.Sonuçta biz bütün canlılar içinde aklını kullanabilen tek varlıklarız.
Peki ama neden konu sevgi olduğunda bu denli sefilleşiyoruz?
Herkesin en büyük şikayeti güven! Bence asıl sorun bunu dile getirenlerde. Çünkü birine güvendiğinde aksini düşünmezsin. Yaptığın her şeyi karşılıksız yaparsın, bir çıkar beklemeden, katıksız yaparsın. Ne zaman ki biri bir şeyleri sorgulamaya başlarsa işler sarpa sarmaya başlıyor.
O çok sorgulayan kişi güveni sarsan kişi oluyor. Sanırım aileden gelen bir güvensizlik var. Yoksa neden biranda şeytan içine tohum atmaya başlasın ki?
Her şey bir yana güvensizlik ve sevgisizlik çok çok kötü. İkisi biraraya geldiğinde süper ikiliyi oynarlar. En iyi dostun süper ikili olmuşsa durum çok kötü. Depresyondasın! daha da kötüsü gizli depresyondasın! Geçmiş olsun . Tek çare beynin içindeki milyon tane sesin susması için antidepresan desteği...
Ah bir de ben güçlüyüm ayakları var. Her şey dış görünüşte değil, Ama dış görünüşün mükemmelliği her şeyi yoluna sokuyor gibi görünmesi ne de huzur verici...Asıl atak gece o yastığa kafayı koymakla başlıyor..
Her neyse uzun lafın kısası:
"Kendin için bir adım atamıyorsan, yanındaki için sakın atmaya kalkma! Gün gelir yanındaki gitmeye karar verir sen ise sadece ardından gitmek zorunda kalırsın. Ya da gururun seni durdurur. Belki de o muhteşem mantığın uyanır ve gidemezsin !" der.
Böylelikle mutlu bir masal olmaz bu. O halde kafanı kullan sağlam bas! Senden daha değerli hiçbir şey yok. Asıl olay kendini benimsediğinde, kendine değer verdiğinde karşıdakine de verebilirsin. Sanırım bütün sorunumuz bu. Kendimizi sevmeden bir başkasını sevmeye çalışıyoruz. Fakat şunu bilmiyoruz 'bilmediğin bir şeyi karşıdakine aktaramazsın'. Sevgi de bu. Kendini sevmeyi öğrenmeden başkasını sevemezsiniz ki!!!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder