Kıyıda kaldı çöplükler,
Oysaki girdaba kapılmalıydı.
Bütün pisliği etrafa saça saça kapandı.
Şizofrence kelimeler inliyor.
Gökyüzü kapkara bir oda adeta.
Zemin yok oldu.
İnsancıl olmayı kavramlar öğretirmiş,
Oysa şimdilerde kavram nedir?
Nefessiz kalmalıydı,
Ki gölgeler affetsin.
Kavramsal bir bozukluk çarptı!
Gölge oyununa döndü sahne.
Çaresizlik değildi.
Çözümün nefessiz kalmak olduğu, acıydı.
Mazoşist bir harekete kapıldı,
Sessizce çizilen bir ağaçtı.
Hepsi buydu!
Demirini ateşte eritip, şekil vermişti.
Şimdi anlıyordu ki,
Anlam kaymasıydı bütün benlik bilinci.
Şimdi kenarda durmuş,
Girdaba kapılmayı bekliyordu.
Uzun süren bir yoldu.
Kıyısı olmayan bir deniz,
Uçurumu olmayan bir yamaç...
Günü olmayan bir dünyadaydı.
Sonsuz bir hiçliğe girmişti...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder