Alabora oldu beynim

hayat seçtiğimiz tercihlerdir diyorlar
söyleyin o halde efendiler madem öyle!
ben neden tercih ettiğim yolu seçemedim?
bana hep 30 tercih sunuldu
bende onlardan birini seçmeye çalıştım
olmasını istediklerimi en başa yazdım, istemediklerimi en sona
neden hep en sondaki oldu
o kadar inançlıydım ki, en son yazdığımı bile kabullenip;hayırlısı bu dedim
oysa bu hayırlı falan değildi
hayat sadece gözümü boyayıp durdu, sen istediğini de yaz... azcık hayal kur
Ama şunu aklından çıkarma, hep son söz benimdir dedi

bu tıpkı kaçmak istediğin şeylerden kaçıp,uzaklaşıp tam yeni bir başlangıç yapıp adapte olmuşken
kaçtıklarını bir bir önüne getirip, ayaklarına prangalar vurmasıdır
sonraları kollarını keser,daha sonra öyle bir hale gelirsin ki düşünemezsin
afallarsın...karmaşadan başka bir şey bırakmaz sende

hep yeni bir başlangıç istedim
hep sildim, hatta o kadar kalıcı sildim ki... anıdan eser kalmadı
ama bu bende boşluklar yarattı
bu tıpkı bir puzzle gibi.. her seferinde yapmak istedim
fakat her seferinde puzzlen en önemli parçalarını kaybettim
hep yeni puzzllar aldım, ama her seferinde aynısı oldu

Şimdilerde yine aynısı..
30 tercih,saçma sapan umutlar
sonraları 3 tercih...hepside seni parçalara ayıran yerlere
dayanamadım alim saydığım,saygı duyduğum insana sordum
mutsuzsuz yapma dedi.. hepsini es geç yeni bir puzzle al dedi
sonra durdum, sorgulamalardan bıkan beynimi..daha çok karıştırdım
alabora oldu beynimm..
yanıtsız artık..ama o alimin bana verdiği akılla değil bir adım gitmek..yolumu bile bulamam
çünkü o bile ne dediğini bilmiyorken, bana nasıl akıl verme cesaretinde bulunabilir ki
ama bu da benim hatam... neden soruyorsun ki!!!

Artık hayırlı diyemiyorum..inançlı olanlar içindir bu kandırmaca kelime
ben kendimden bile emin değilim artık, inançtan söz etmek boş
artık bıraktım umudu,hayalleri,inanmayı
inanmak istiyorum bazı şeylere..artık olmuyor
Bazen uzaklara dalıyorum..nedeni yok..
içim kopkoyu, bomboş..kırıntıları bile sildim..
dedim yaa anılardan eser yok
beni üzen her anıyı sildim
ama şimdi anlıyorum ki bu hataymış
çünkü artık boşluğumda boğuluyorum

Gelişi güzel yaşamak istedi bazıları..ama fatura her adımlarında bana kesildi
ve şimdi onların hatalarını ben ödüyorum
hayat bu kadar acımasız olmamalı diyorum
sonra durup kendime kızıyorum
5 tane evi olan insanlar para sayarken
karton üstünde uyuyan, çöpten ekmek toplayanlar var.
dolaplara ayakkabılarını sığdıramayan insanlar varken, ayakları cıplak olan insanlar var.
sofrada tabakta kalan yemeği bırakıp,çöpe atan insanlar varken.. çöpleri ekmek için karıştıran insanlar var.
birikim hesaplarıyla bankalar para saçıyor.. ama sokaktaki küçük çocuklar aç uyuyor
o çocuklar umudu hayallerle öğreniyorlarken, diğerleri parayla öğretiyorlar

bu hayat böyle işte...
tek tasanız alamadığınız ikinci pabucunuz olsun
ama unutmayın ki bu hayatta daha ciddi şeylerde var
mesela sokakta kartonlarda yatan çocuklar var
o çocukların mutlu etmek çok basit...
Çocukluk ne önemli bir şey
ne görürsen öyle yaparsın
o çocuk ona çikolata almadığın için ağlamaz,
o çocuğun büyük bir yüreği var ve sen ne zaman ki o yüreği kanatırsan o zaman ağlar
o sadece bir sevgi kırıntısı ister, sevilmek ister.. umudu bilmek ister
unutma ki o bir dünyadır.. kimse çocukların değerini bilmez
hep büyütürken şiddetle,hırsla,öfkeyle,umutsuzlukla,beklemelere tabi tutarsınız
çocuklara sözler vermeyin, siz büyükler o sözleri tutmadığınızda yarattığınız hayal kırıklığını hiçbir zaman bilemezsiniz,bilemeyeceksiniz de..


her adım atışınız, başka bir insanın hayatını sallar
bu yüzden kendinizi bilip, sağlam adımlar atın
sağlam atın ki, başka insanlarda depremler yaratmayın
sizlere önerim... çocuklara verebileceğiniz tek şey SEVGİ olsun
onlar her şeyi bilir... siz sadece sevin onları
Sevin ki, sevilmeyi bilsinler
bir çocuğun gülüşü ne kadar masumsa, hayatta onun kadar acımasız
Bunu da aklınızdan çıkarmayın..