her bir başlangıç, bir kaybedişti
bunu, çok sonraları anlıyor insan
başlarda, her adımda daha iyi olduğunu hissediyorsun
zaman geçtikçe, her şeyin aynı kaldığını farkediyorsun
zorla atılan adımlar gibi,devam diyorsun
belkilerle devam etmeye başlıyorsun
ama nafile...
hayat zaten olasılık hesabıyken
attığımız adımı da buna bağlamaya başladığımız an, tükeniyoruz
her şey farklı olmalı dediğimiz an, aynıya bir adım atıyoruz
yeni başlangıç dediğimiz an, eskiye bir adım dönüyoruz
acı olan, bunu başlarda anlayamıyoruz
inanmaya o kadar inanmışken..
körleşiyoruz..
tam da o an, kaybetmeye başlıyoruz
kaybettikçe, acıdan kendimizden geçiyoruz
bedenimizin uyuşması bizi umutlu kılıyor
belki de, sonraki güne daha umutla uyanmamızı sağlıyor
fark etmekten korktuğumuz; umuda, mutluluğa... ihtiyacımızın olmadığıydı
bir basamak kadar mesafe kalmıştı sana
sen karşımda duruyordun
ben adım atmaya korkuyordum
şunu da biliyordum ki, huzur sendeydi
seni özledim (ölüm)....
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder