Başımıza ne geldiyse alışkanlıktan geldi. Çok sevmekten öte bir şeydi bu... Her şeyi
mahveden bazen... Alışmak kaybetme korkusunu en derin hissettiren duygulardan biri.
İnsan ölümden ne kadar korkmuyorum dese de korkar. Ölmek yok olmaktır.
Herkes bir şeylere alışır ve alışmak ölmek gibidir çünkü insan önce kendine alışır ve
ardından başkaları gelir. Hayatına aldığın ve kabullendiğin herkese zamanla alışırsın.
Onu kaybettiğinde de kısmen ölürsün. İnsan bir kere ölür derler, insan bir kere ölmez.
İnsan sadece bir kere yok olur. Toprak olur, kül olur ama insan bir kere ölmez.
Defalarca ölebilir. Defalarca doğabilir. İnsan yeteneklidir; hiç olmayacak biri için bütün
bir hayatını mahvedebilir.
Asıl değerli olan neydi? İnsandı. sendin. Aynada gördüğündü değerli olan. Her
haliyle kabul ettiğin kişi yine şendin. Sen aslında bir bardak çaydın, bir bardak su, bir
bardak da yalnızlık. Belki defalarca öldün hiç hak etmeyen birileri yüzünden. Canını
yaktılar, yaranı bile bile kanattılar. Aynı şeyi onlar da yaşadı. Onların da canı yandı. Bu
dünyada herkesin canı yanar ve insan canı yandıkça acımasızlaşır. Ben kimseye
alışamıyorum diyen insan acımasızlaşmaya başlamıştır ve acımasızlık korkunun
çocuğudur.
Hâlâ birilerine alışabiliyorsan ve hâlâ birilerini çok sevebiliyorsan yaşıyorsun
demektir. Bunun dışında da yaşıyor olabilirsin ama hayat sevebildiğin kadar... Aldığın
nefes onu başkasıyla paylaşabildiğin kadar. Sen kendine birini katabildiğin kadarsın.
A.Batman
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder