Gitmek gerekiyordu, tekrar geriye dönebilmek için

ömürde her kal,  bir git demeydi
insanoğlu bunu çok sonraları anlamıştı
kalmak istiyordu, ama gitmesi istenmişti
yalvardı, gururu hiçe saydı
ağızdan çıkacak olan tek bir kelimeye endeksledi ömrünü
'Kal' demedi! daha kötüsü oldu...
'Artık git!'... arkasını dönemiyordu
cesaretini toplayıp,gözyaşları içinde gözlerini o alevli gözlere kilitledi
belki değişir fikri; diyordu
bacakları güçsüzce titriyordu, bu beden ağır geliyordu...
daha fazla dayanamadı, yüreği sıkışıyordu
nefes alamıyordu... içinde volkanlar patlıyordu
gözleri acıyordu... bir yumru boğazında kitlenmişti
sessiz gözyaşları, hıçkırıklara dönmüştü

ilahi varlık, taptığı o varlık kımıldamıyordu
gözlerinde öfke vardı, nefretle küçümsüyordu...
Napmalıydı ki şimdi
yerden kalkacak güç yoktu
gitmek gerekiyordu ama takat yoktu
elden tutacak bir dost yoktu

Son kalan gücüyle ayağa kalktı
Affet! diyebilmişti
Bunun ne de gereksiz bir kelime olduğunu..
O gözlerdeki boşluğu görünce anladı
Çaresizlik işte buydu
Bunu şimdi çok iyi anlıyordu
Arkasına dönerse, biliyordu ki artık her şey geride kalacaktı
İlahi varlık özgürdü, evet! ama...
Onundu işte. Dönerse artık onunla olmayacaktı...
Bırakıp gidemiyordu...Tapılası varlığın nefret dolu bakışları canını yakıyordu
Ama şimdi giderse, bir daha bu bakışları bile bulamayacaktı
Yüreği göğsüne büyük gelmişti... nefes aldırmıyordu
Gitmek gerekiyordu, tekrar geriye dönebilmek için
Gitmeliydi..