Hayat! Durdun, durdun yine tam 12'den vurdun
Dipsiz kuyularda uyanmak
Karanlık,soğuk odalarda uyumak
Sol tarafının acıdan uyuşup, sürekli saçmalaması
Yetmezmiş gibi, kafanın içindeki seslerin belirsizliği
Ne mantık bıraktın, ne de duygu
Şimdi de karşıma geçtin
'Al, bu mutlu olmak için;sana bir fırsat' diyorsun
İnan bana, sana olan inancımın son kırıntısını da yitirdim
Derler ya; artık ağzınla kuş tutsan boş...
Şimdi yarattığın tasarım o kadar kusursuz ki
Her şey mükemmel olacak gibi
Ayağıma hep taktığın o taşları da kaldırmışsın
Hiç bir engel yok gibi, ama...
Bu seferde ben sana inanmayı reddediyorum!
Sana güvendiğim her an, her şeyi tepetaklak ettin
Korkmuyorum artık senden
İstediğini yap!
Yapabileceğin hiçbir şey, canımı bir önceki kadar acıtamayacak
Ben dersimi aldım
Senin kurguna ihtiyacım yok
Sana önerim; Gidip mutlu sonlu tasarılar hazırlaman
Belki; İnsanlar böylelikle, seni sevmeye başlar
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder