ölüm ile burun buruna

bütün kırgınlığı, kırıklığı... bıraktım
sadece tatlı bir tebessüm için
yaşananlar huzur doluydu,gelecek vaaediyordu.
tek yapman gereken küçük adımlar ve tebessümlerdi
kalbim kendinde değildi
çok bir zaman geçmemişti ki
onun gözlerinde boşluğu gördüm
her şey değişmişti
hayat alt üst olmuştu
ben ise düzlemeye çalışıyordum
fakat düzelmiyordu
her toparlayamayışım da, daha da öfkeleniyordum

o ise artık bambaşkaydı
öyle birini sevmiştim ki, bir nevi intihardı bu
o kendisine , ben ise ona yaşıyordum
baş ağrılarım, karartılarım çoğalmıştı
sonunda o inadımı yenip, doktora gitmiştim
tahlil sonuçları beni aydınlatmamıştı
kimse ölüm ile burun buruna gelindiğinde, ne yapmak gerektiğini anlatmıyordu
hayal kurmazdım, evet! ama şimdi o ne olacak diyordum...

o kendinden vazgeçmişti, ben ondan vazgeçememiştim
son iyi değildi
ama bu denli huzursuz da olmamalıydı, sonuçta ölümdü bu
çokta yabancı değildi, değil mi?
daha geçenlerde 28 yaşındaki ilker'i kaybetmiştik

hayatı dolu dolu yaşayan
ufacık bir surat asışına, küçücük bir inada verdiği cevaplar inadına kulaklarda çınlıyordu
sonucu düşünmek ne de bitiriciydi